Definitie van etiopathie

Etiopathie is een manuele therapie die gebaseerd is op een holistische benadering van het lichaam, waarbij het lichaam in zijn totaliteit wordt bekeken in plaats van zich uitsluitend op een specifiek onderdeel te richten. De term is afgeleid van de Griekse woorden “aïtia” (oorzaak) en “pathos” (lijden) en heeft tot doel de primaire oorzaak van mechanische stoornissen in het lichaam van het dier te identificeren en te behandelen, en niet alleen de symptomen.

Etiopathie is gebaseerd op een causale, rigoureuze, analytische en wetenschappelijke analyse en steunt op een grondige kennis van anatomie, biomechanica, fysiologie, neurologie en pathologie. Het past een causale redeneringsmethode toe die voortvloeit uit zijn analyse, waarbij het uitgaat van een classificatie van pathologische verschijnselen in relatie tot de tijdsfunctie, de systematiek en de cybernetica, in een duidelijke logica van oorzaak-gevolgrelaties tussen de systemen. Dit resulteert in een functionele deductieve benadering die gebaseerd is op biomechanische letselketens.

In de praktijk bestaat etiopathie uit precieze manuele handelingen op basis van mobilisaties, die op methodische wijze worden uitgevoerd. Bij dieren, net als bij mensen trouwens, zijn deze mobilisaties voornamelijk gericht op het bewegingsapparaat, met als doel het biomechanische en neuromusculaire evenwicht te herstellen. Ze maken het met name mogelijk om de hyperactiviteit van de gammakring te reguleren en daarmee indirect invloed uit te oefenen op het orthosympathische, parasympathische, viscerale en medullaire systeem, zonder dat er sprake is van een directe ingreep op deze structuren.

Kortom, etiopathie werkt waar de doeltreffendheid ervan objectief kan worden vastgesteld, binnen een veeleisend wetenschappelijk kader, met een zowel analytische als systemische visie op het levende lichaam. Dierlijke etiopathie is gebaseerd op concrete wetenschappelijke grondslagen en wordt toegepast waar de doeltreffendheid ervan reëel, waarneembaar en gegrond is.